Loading...
sr

Korisnički blogovi

Rezultati pretrage oznaka za: "srbi"
Admin


Srpski istoričar Jovan Rajić u "Istoriji Srba" (1794), iz starih izvora, izvodi poreklo Srba od Hunskih Sabira. Drugi izvori to izvode iz Srbata - Sarmata, a takođe i od reke Serbice (izmedju Eufrata i Tigra, Mesopotamija, današnji Irak). Neki autori ime Srba izvode iz reči Sobranie (zbor, sabor) i slično, a neki ga prostorno vezuju za Sibiriju, jednu od naših prapostojbina. Češki istoričar Pavel Safarik vezuje srpsko ime za reči Sjarbin, Serb, Serbin, Sibrin, što su sve oblici značenja roda, naroda, a što ima isto značenje sa latinskom reči "gens" i "natio" ili indijskom reči Serim, što znači narod iste krvi. Neda Marinović u opisu najstarijeg naroda na Balkanu iznosi da Srbin, u starodavnom indijskom jeziku, sanskritu, iz koga su potekli svi indo-evropski jezici, među kojima i srpski, označava slobodnog čoveka, junaka, koji se večito bori za sopstveni opstanak. Prema ruskom istoričaru Veltmanu u delu "Atila i Rusi" ime Srbin od starine odnosilo se na vojnički, ratnicki stalež u Rusiji, a reč Srb značilo je vojnik, hrabar čovek i navodno od Srba su postali Kozaci. I dan danas oko reke Volge reč Serbo označava porodicu, rod, svojtu, a kod Belorusa reč Sabr ili Sjarb znači silu, množinu velikog naroda iste krvi i jezika. Kod Velikorusa reč Serbi znači zdrav, junačan, silan soj ljudi. Kod Lužičkih Srba reč Sorab ima značenje čoveka najrazboritijeg, najlepšeg, najodabranijeg u tom rodu. Kod Ukrajinaca reč Sirbin znači gospodovati. U srpskom narodu od davnina postoji pohvala pokojnika, za koga se smatralo da je bio dobar sa visokim odličjima, koja kaze "Baš je pravi Srbin bio i srpski živeo". A u Crnoj Gori hrabrog junaka su hvalili sa "Srb od Kosova". I u turskom jeziku reci Sirb i Serb imaju značenje naroda jednog kolena, hrabrog, ubojitog i nepokornog. Kod starih Persijanaca reč Sarb znači glava, starešinstvo. Kod Arabljana, Haldejaca i Jevreja reč Srb znači slobodan čovek, junak, nepokoran. I u starom sanskritskom jeziku reč Serbh znači ne dati se nikome, a koren te reči znači seme, koleno i rod. Safarik i Kolar su citirali, takođe, da reč Srbi označava rođake, svojtu. Nepoznatom čoveku Srbin će reci: "Kako se Ti ono zvaše Rođače".

Za Srbe se ponegde vezuje ime Vlah, što su Turci usvojili od Hrvata. To ime pripadalo je Keltima sa kojima su Srbi došli u dodir 400 godina pre n. e. Kasnije se Vlah zvao ratar ili pastir. Kada su Turci okupirali srpsku državu Srbi su se povlačili u planinske predele i pretežno se bavili zemljoradnjom i stočarstvom, pa su im po tom osnovu Turci dali ime Vlasi, mada ta reč označava zanimanje a ne narod. Danas se Vlasima naziva narod koji živi u Rumuniji. Stari istoričari Srbima daju ime Rac, a to potiče od značenja coveka iz Raške, postojbine Srba po doseljavanju na Balkan. Ime Srb i Sorab vodi takođe poreklo iz samog srpskog jezika, gde ima značenje ogromnosti i sile naroda jedne krvi. Prema tome, veruje se da su Srbi u vreme usvajanja svoga imena posedovali ove osobine. U "Istoriji naroda srednje Azije" Joachim je zabeležio reči kineskog pograničnog guvernera Hju Ju, 160 godina pre n.e, : "Srbi su nas napadali 30 puta od proleća do jeseni". Takođe, kineski državnik Čaj Jun kaže: "Od kako su pobegli Yuni (Huni) osiliše se Srbi i zavladaše zemljama njihovim, ima ih sto hiljada vojnika i prosvećeni su, plemena su im silnija i mnogobrojnija i mi ne možemo da im se odupremo". Istraživanja su potvrdila da čak i na Tibetu i dan danas postoje nazivi koji su čisto srpski, kao: čedo, jarak, sila, čica, rudnik, gora, luc, kao i imena: Božan, Milovan, Srbica i druga, Miloš Milojevic ih je zapisao 710. Nemac Ekerman tvrdi da ime Srbin označava narod, a Henrih Leo da to ime dolazi od sanskritskog imana Sarb ili Srp, što označava narod koji se često seli. Istaknuti Slavista, Francuz Siprijan Rober iznosi da ime Srbin obeležava celu jednu rasu naroda i da su to Iliri, najstariji Sloveni. Jakov Grim je u predgovoru "Maloj gramatici Vuka Karadžića" napisao .. "da nema slavnijeg imena koje bi se moglo upotrebiti za sve Jugo-Slovene i da ni jedno drugo pleme nema takvu istoriju koja bi se mogla uporediti sa srpskom".

Po Herodotu svi Tračani, Skiti, Vendi, Tribali i Iliri su Srbi. Inače reč Tračani, nastala je u grčkom pogrešno zbog ne mogućnosti izgovora suglasnika, što se odnosi na Rašane.

Aleksandar Veliki poklonio je srpskim plemenima mnogo zemlje u Srednjoj Evropi u znak zahvalnosti za ratne zasluge nazivajući te nove zemljoposednike Panovi (gospodari). Smatrao ih je velikomoćnim i najčuvenijim narodom, koga je nazvao Slavan. Na samrti je izrazio želju da svi narodi od Jadranskog do Hladnog mora žive po zakonima "Slavnih". Tako je, kažu, odlučio umirući pobednik u belom gradu Aleksandriji. Dr Deretić navodi da je iza Aleksandra Velikog ostalo zapisano da je neki veliki vojskovođa, pre njega, preduzeo pohod sa Helmskog (Balkanskog) poluostrva iz Srbije na istok sve do Indije. A bilo je to nešto preko 2000 godina pre Hrista, a taj veliki vojskovođa bio je Nino Belov, koji se u "Svetom pismu" spominje kao Nebrod. Cilj mu je bio Indija. Krenuli su iz današnjeg Niša, prešli Malu Aziju i stigli do Indije. U starim zapisima zabeleženo je da je to prvi prodor Arijevaca, a ime su dobili po bogu Aronu sa današnjih predela Kosmeta. Skorašnja otkrića potvrdila su da su Sloveni (Srbi) kao Arijevci okupirali iranske visoravni i oblasti Inda i Ganga. Njihovi običaji ostali su očuvani u Vedama. Prema tome, Sloveni su se dokazali kao nosioci Arijanizma, dok sami Indusi smatraju da su im Vede podarili bogovi. Nina Belova nazivali su i bogom Bak. On nije bio samo osvajač, već i graditelj, a svoju ljubav prema graditeljstvu preneo je i na svoju ženu Semiramu, koja je bila očarana gradnjom Vavilona i naredila je da se taj grad dovrši po njenim zamislima, kojom prilikom je sagrađen most dug 900 m za ulaz do centralne kule na čijem vrhu je sagrađena opservatorija. Posle Nina Belova novi vojskovođa Serbo Makeridov, po uzoru na Nina, izveo je drugi pohod Arijevaca na istok, a on se u svetom pismu spominje kao Asur i neki ga otuda smatraju osnivačem Asirskog carstva. Prema prednjemu, Aleksandar Veliki je bio treći osvajač dalekih svetova i išao je "utabanim stazama" tek 335-332 godina pre Hrista. Aleksandar nalazi Srbe između reka Inda i Dželama, koji su tu ostali od Nina Belova živeli u dva grada, od kojih se jedan zvao Serbija. Aleksandar taj grad dograđuje i ulepšava i naziva ga Aleksandrija Serbijska.

Nemac Jirgen Spanut, istražujući nemačku istoriju, otkriva srpska groblja na tlu Španije, Portugalije i Bretanije od 3000 godina pre Hrista. On takođe u pećini kod mesta Mas-d' Azil u Francuskoj otkriva belutke, koji predstavljaju prve početke stvaranja pisma, počev od ledenog pa do ranoistorijskog perioda. A u mestu Glozel otkrio je kamenje na kome je našao iklesane jelene, medvede i životinje koje mogu biti panteri ili divlji konji, sa oznakama koje pripisuje "filistinskom' ili "sinajskom" pismu. Ove iskopine procenjene su na devet do deset milenijuma starosti pre Hrista. Francuski arheolog Morle nazvao je to pismo "azbuka Glozel", a Jirgen Spanut navodi: "Oni koji su izmislili ovo pismo su postavili kamen temeljac naše civilizacije". On misli da se radi o Filistincima, a po upoređenju sa našom ćirilicom proizlazi da se radi o Srbima. Platon smatra da je isto kraljevstvo vladalo Sredozemljem i Egiptom i preko Tirenskog mora do Gibraltara. Na sve to Ilija Živančević napisao je da je Slovenstvo bilo rastureno od Vladivostoka do Jadrana, kao kičma čovecanstva.

Najstariji haldejski, asirski i misirski rukopisi i kameni spomenici ljudske civilizacije stari su oko sedam hiljada godina. Po njima najmanje toliko je stara i srpska istorija. U tim spomenicima spominje se ime Srbin, ali ne i Sloven. I "Kineski dvorski dnevnik", koji je neprekidno pisan dve hiljade godina pre Hrista, sadrži podatke da su tada Srbi živeli u azijskoj Sarmatiji i u zemljama iza Dona. Tada je srpski narod živeo na prostorima od Sibirije do italijanske Venecije. Francuz Rober Siprijan razvio je teoriju o poreklu svih Slovena od Iliro-Srba, tj od Podunavskih balkanskih Srba, koji su se prostirali od Baltičkog i Crnog mora do Kavkaza i Kaspijskog jezera. Srbe Donjeg Dunava on naziva Proto-Srbi ili Prvobitni Srbi i za Proto-Srbe tvrdi da su tu od pre Mojsija. A za kasniji dolazak Srba na Balkan Siprijan kaže da su oni samo došli sabraći u pomoć u borbama protiv Rimljana. Nije čudo da su od tada neki narodi modifikovali jezik pa čak i davali sebi druga imena, zbog ogromnih razdaljina i otežanog komuniciranja. Imena Čeha, Hrvata i Rusa pominju se prvi put u pisanim spomenicima od šestog veka n.e, nekoliko hiljada godina posle Srba. O tome Safarik piše: "Nikada do šestoga veka nije pomenuto ime Čeh, Leh ili Sloven, a i o Poljacima i Rusima pisana istorija govori tek u devetom veku". Prema zapisima Jornanda i Prokopija, Vendi i Srbi su dva imena jednog istog narodnog stabla. Lužički Srbi za sebe kažu da su oni iz balkanske Srbije, što potvrđuju nemački istoričari Setgen (Schottgen) i Krajsih (Kreysig), uzimajući za osnov ista imena ljudi, reka, planina i drugih geografskih pojmova. Poljaci su u novijim istraživanjima utvrdili prisustvo Slovena (Srba) na baltičkoj obali od pre 2000 godina pre Hrista. To su bili Protosloveni (Protosrbi), čiji su potomci današnji Lužički Srbi. Olga Lukovic-Pjanovic kaže da su Bosna i Slavonija bile srpske i zvale se "Bela Srbija", a prostirala se sve do nemačkih granica. Rober Siprijan zaključuje da su Srbi najstariji stablo slovenske rase i da su ih na Zapadu nazivali Vendi, kao i da su žitelji Sarmatije autohtoni Srbi. Po Iliji Živančeviću Dušanov Zakonik predstavlja samo kontinuitet tradicionalnog vendskog porekla, a Valter Vist (Walter Wust) piše da je sanskritski jezik nastao iz vendskog, ali mu ne može odrediti vreme. On tvrdi da je u Indiju došao sa severozapada, a po svim upoređivanjima jedina je mogućnost da je to bio srpski jezik. To je u saglasnosti i sa Ilijom Živančevićem, koji kaže: "Sloveni su ostalim narodina dali reč" i on za vreme nastanka sanskritskog jezika određuje 4500 godina pre Hrista, dok Emil Burnuf (Emil Burnouff) nalazi da je to bilo daleko pre, čak u doba "mračne praistorije". On nije usamljen u tvrdnji da su grčki i latinski jezici nastali iz pelazgijskog jezika. A za narod Pelazge kaže da su živeli u Sredozemlju i po Alpima. Pelazge su mnogi prošlovekovni autori identifikovali sa starovekovnim Srbima.

Jedan ogranak Srba, koji je iz Sarbarske, preko Male azije, stigao na Balkan 3000 godina pre Hrista, naselio je Staru Rašku (Trakiju), a jedan deo istih morskim putem spustio se do Krita u tri talasa 1800, 1500 i 1400 godina pre Hrista, pobedili su Kričane ali su se sa njima izmešali i pretopili u novi narod - Grke ili Jeline. Podaci govore da ni imena grada Atine i istoimene boginje nisu grčka. Ima zapisa koji tvrde da su i Akropolis sagradili Srbi. Sami Grci za sebe veruju da su oni narod zvani Pelazgi i da su govorili "varvarskim", a nalazi ukazuju da su to Srbi. Olga Lukovic-Pjanović za Grke kaže da su oni ostatak hordi asirskih i Ramsesovih trupa, koje su se pomešale sa srpskim plemenima, a takav stav zastupa i sam Herodot. Na Kritu se zadrzalo jedno pleme Borusi, koje se nije mešalo sa Kricanima. Kada su se i oni uputili na sever zaposeli su obalu Baltika i održali svoj jezik sve do pre 200 godina, od kada su ih Nemci germanizovali u Pruse. A Srbi sa Peloponeza naselili su oblasti iznad Save i Dunava stvorivši prvu Panonsku Srbiju. I o samoj Troji zapisi Mihaila Lomonosova i Mavra Orbinija, kao i pevanje Ivana Gundulića, idu u prilog umešanosti Srba. Padom Troje Srbi su u drugom talasu 1860 godina pre Hrista opet došli na Balkan i proširili se do Venecije.

Katarina Velika, ruska carica, je lužičko-srpskog porekla, što su istoričari potvrdili po tituli njenoga oca (bio je princ oblasti Anhatt, Zerbst - Serbiste). Katarinu su u mladosti zvali "Severna Semiramida". Lično je sama za sebe govorila da je slovenske rase i pisala Grimu 1784 da je slovenski jezik bio prvobitni jezik ljudskoga roda, a kako kaže naš narod "Carska se ne poriče".

Nikola Frere, kako navodi Safarik, smatrao je srpski majkom tračkog i grčkog jezika. Safarik u svom delu "Starozitnosti" piše: "Srbi žive u Evropi od najdavnijih vremena ili od praistorijskog doba, a tako rasprostranjen narod vodi svoje poreklo od najdalje prošlosti". On tvrdi da su Srbi nastanjivali gotovo celu Evropu i mnoge delove Azije, pa otuda ona naša stara izreka "Govori srpski da te ceo svet razume". Za srpski jezik Safarik kaže da je "Tako originalan, čist, gramatički savršen, bogat te nije mogao da se oblikuje bez postojanja jednog jedinstvenog prvobitnog i samostalnog naroda", a stari srpski jezik bio je sasvim sličan danasnjem, savremenom, što je retkost u istoriji jezika. A kad je reč o pismu još niko se nije ni priblizio Vukovom pravilu "Piši kao što govoriš, čitaj kako je napisano".

Sigismund Herbestajn navodi da su Srbi živeli na celoj obali Jadranskog mora, od Venecije do Konstantinopolja, uključujući tu i srpski Carigrad, pa navodi Miziju, kao balkansku oblast, koju su Grci i Rimljani delili na Gornju i Donju Miziju, te dalje Lužičke Srbe i Srbe u današnjoj Mađarskoj. Rober Siprijan za Dunav kaže da je srpska reka, a Srbe naziva početnim narodom i majkom naroda a srpski jezik jezikom - majkom. Nestor Kijevski, Leonik Halkokondilo i Rober Siprijan se slažu i svi nazivaju Podunavski bazen praslovenskom kolevkom Evrope.

Admin Feb 12 · Tagovi: srbi, srbin, poreklo, reči
Admin


PRVI Glavni dio seobe U INDIJI je direktno na zapadu, a osnovana je Mesopotamija srpsku državu, po imenu NOVA SARBARSKA. Prema srpskom istoričaru Nikolajeviću, ovaj prvi srpski glavni deo nije u potpunosti čuvan u Mesopotamiji; jedna od njegovih grupa proširila je put ka Aziji Minor,

da ode odavde do Evrope i proširi na Balkan, Apenin i Pireneje; druga grupa se spustila na obalu Crvenog mora i prešla u Gornji Egipat. To je grana prelaska Crvenog mora, preuzme vlast od Egipćana u području prema Nubia, proširujući pravilu XI dinastije, nakon smrti faraona Pepi II.

Pravilo ovog srpskog ogranka trajalo je od 2261. pre Hrista, do 2052. godine, kada je pala pod skandalom feničkog faraona Mentuhotepa II.


55. Konstantin Nikolajević, "Kritički pokušaji", Godišnjak 104, str. 32-33.


Prema rečima francuskog egiptologa Maspera Gastona, Srbi iz Sarbara penetrirali su u Afriku,

u Egipat u tri mahase, posebno iz Male Azije. Prema njegovim riječima, hijeroglifima evidencije egipatskih piramida i spomenika jasno pokazuju da je šesnaest stoljeća prije Krista u Libiji i Mauritanija narod je bio bijelac, plavih očiju i bez mnogo obrazovanja, koji je skoro srušio egipatske carstva. Čuvano je i nekoliko likova,

kako su ih Egipćani nazvali "kraljevim pastirima", koji su vladali Donjem Egiptu. Njihova lica bila su prekrivena dugom kosom i bradom. Arheološka iskopavanja u Egiptu, Libiji i Nubiji pokazuju da se radi o istim ljudima koji su u različito vrijeme dolazili u Egipat.


56. Maspero Gaston, Histoire ancienne des peuples d'orient (1894-1899),

Sve gore navedene dodatke i potvrđuje srpski istoričar Stojan Bošković u svojoj knjizi "Povijest svijeta", u kome se kaže - između ostalog - i egipatske pobune protiv srpske vlasti. Posljednji ustanak Donjeg Egipta doveo slobodu, nakon što je vlada Srbije, koja je trajala od 1730.-1580.g. pre Hrista, što znači - tačno 150 godina.

Amosis postao sam osnivač 18. egipatske dinastije; napao je glavni grad Avaris, odakle je izvršena kontrola nad celim Egipatskim Egipatom. Borba se uglavnom odvijala na rijeci Nile i na kanalima ... Nakon krvavih borbi pala je Avaris, a time i snaga drevnih Srba u Egiptu.


57. Knjiga 1, strana 107.

Kako se ovaj fenomen Srba na istorijskoj pozornici Egipta napravio još jedan misteriozni nebulozu pod nazivom "Hyksos", mi ćemo u tom pogledu, unatoč skučenom prostoru, to je i dalje da daju kratka povijest. Jer - "Hiksosi" je igrao veliku ulogu - bar neko vreme.


Prema Walter A. Servis papira Mlađi,

Direktor Državnog muzeja u Washingtonu, "Hyksos" bili nomadski narod, koji se iznenada našao sam u delti Nila, koji će biti u posjedu, prostire se na svoje vlade i - konačno -zahtevao drugih egipatskih vladara, kako bi odali počast njemu, baš kao što to je bio slučaj sa vladarima Tebe i Nubije. Prvi prevodi sa hijeroglifom govore,

da "Hyksos" bio je "pastir kraljeva", dok je još nedavno nazivaju "kraljevi Highlanders". Fejrservis smatra da oni predstavljaju migracije naroda koji govore Indo-evropski, koji je došao iz centralne Eurasia u gusto naseljenom području na jugu, od Indije do Bliskog istoka. Zatim je rekao "Hixosu" da su teški,

se uklapaju velike kulture centralne Azije, koja je imala kao domaća životinja konj da je tada njihov luk je kompleksan i sofisticiran, oklop spljošten, s onim što su oni imali veliki broj oruđa i oružja, među kojima dominira mač. Oružje koje su zauzvrat su od bronce, koji je bio jači i otporniji materijal od bakra, koji se koriste od strane Egipćana.

Osim toga, "Hyksos" imali kočije koje su izvukli konji, dok je u Egiptu u isto vrijeme koristiti samo kamile. Pisac smatra da je automobil sa konjima došao iz oblasti Tigra i Eufrata, baš kao i ja bih rekao - oslanjajući se više na natpisima na egipatskim spomenicima - ovi misteriozni "Hyksos" u stvari bili Srbi, a na dio,

koji se odvojio od države Sarbar i krenuo putem Afrike. Isti pisac dalje vjeruje da je Nubia imao konje prije samog Egipta, što ponovo potvrđuje da se to odnosi i na one i same ljude, tj. drevnim Srbima. Pored toga, savez između Donjeg Egipta i Nubije protiv Phoebijaca faraona doprinosi i velikoj vjerovatnoći našeg potraživanja. Mumija faraona Sikven

-RE, iz perioda ustanka protiv srpske dominacije je u znaku teške rane na glavi, što ukazuje na njegovu smrt u borbi sa "Hyksos" ...


Treba dodati da su Jevreji u vrijeme "Hyksos" dolaze zajedno s njima u Donjoj Egiptu, gdje su ostali slobodni, dok vlada nije uzela tebanskog faraona.

Tek tada su vršili ropstvo i odlazak iz Egipta tokom vladavine Ramses II.


Mi smatramo da je neophodno da se u ovom trenutku pokazuje da je riječ i posljedice pada srpske države u Egiptu. Određeni deo tadašnjih Srba ostao je u Egiptu, gdje je bio uronjen u domovinu;

Jedan skrenuti sa svoje strane nije - nakon što je izgubila rat - do močvare i čudna pješčanim i podvodnog terena, koji je u ovoj studiji na prikladnom mjestu u Strabon je vrlo impresivan opis ... U stvari, u skladu sa tim Srbima proglašen je drevni jezera Serbonis ili SIRBONIS ...

Dvije grupe su u lijevo Egiptu u različitim smjerovima: jedan dio Srba otišao u Siriju, a drugi, duž sjeverne Afrike, Pirinejskog poluostrva, kao što je navedeno Diodor sa Sicilije. Diodarne tvrdnje podržava američki istoričar Harold Lamb, koji kaže da je jedno od plemena, koje je tada došlo na poluostrvo Pirineja - i Lužičani,

koji stoga nose isto ime kao i danas Sorbs - bili istrebljeni u toku Punski ratovi između Rima i Kartaga, u da su Rimljani u ogromnu način masakrirali svi Srbi masovno. Zaista, svi ti lužani su uništeni toliko strašno nakon ustanka godine 154. pre Hrista, i kazne Lukulus i Galba snosi odgovornost za ovaj pokolj.

Pošto su protivnici Rima bili ogorčeni, morali su da nestanu, a način na koji su bili lišeni života nazvao je američki istoričar jednostavno "masakr".


A Miloš Milojević piše o Srbima iz Egipta, pominje pivo (alevino, koje je i dalje u Pirotu); Strabon piše o istoj stvari.


Admin Jun 19 '18 · Tagovi: srbi, egipat
Admin
Srbi su duhovni ratnici i vitezovi pravoslavlja protiv sila Antihrista


Kako i zašto su Srbi duhovni ratnici koji kao vitezovi pravoslavlja brane hrišćansku veru i spašavaju svet. Crnogorci će odigrati ključnu ulogu

 

Srbi kao duhovni ratnici protiv sila tame će spasiti svet od propasti i dolaska Antihrista. Još tačnije, Crnogorci kao najuzvišeniji vitezovi pravoslavlja i najhrabriji deo srpskog naroda će spasiti svet. Zvuči nestvarno i tabloidno, ali duhovna istorija se razlikuje od one materijalne i može se sagledati tek kroz vreme i kroz duhovnu vizuru.

Srbi su duhovni ratnici i vitezovi pravoslavlja protiv sila Antihrista


Danas je Srbija puna popularnih knjiga domaćih autora koji pišu o tajnom redu Zmaja, srpskim vitezovima srednjeg veka koji su u stilu Den Braunovih romana i triler modela iz knjige Gospodar prstenova navodno harali Evropom i Srbijom u tajnim misijama, bili nepobedivi i neustrašivi, bolji, lepši i veštiji nego što su to bili surovi krstaši ili pak stilizovani vitezovi okruglog stola. Srbi su bili i duhovni ratnici i pravoslavni vitezovi koji su nepobedivo vojevali sve dok nije došla prekobrojna i prevelika turska sila sa Orijenta.

Ta novovekovna priča pisaca koji samo jure prodaju i honorare za svoje knjige je besmislica koja se gradi na krhkim istorijskim podacima i prirodnoj potrebi da jedan narod pokaže svoju supremaciju. Tako smo mi Srbi postali nebeski narod, duhovni ratnici hrišćanstva i vitezovi pravoslavlja koji spašavaju celu planetu svojim junačkim delima protiv jačih i mnogobrojnijih protivnika. Medjutim, iako je sve to fikcija pisaca koja podilazi slavoljubivosti prosečnog čitaoca da bude deo tako slavne i ničim dokazane istorije, da se prepozna kao vitez junak, ipak postoji jedna duhovna nit koju je teško uočiti ali koja nas vodi od naših predaka do današnjih i budućih dana u kojima će Srbi ipak biti duhovni ratnici koji će odigrati ključnu ulogu u pobedi nad Antihristovim snagama novog svetskog poretka. Zapravo, tačnije rečeno to će biti Crnogorci, jer čojštvo i junaštvo koje Srbin iz Crne Gore ima odigraće ključnu ulogu u budućoj istoriji sveta. Kako će se to odigrati, nije nam dato da znamo, ali možemo naslutiti pravac i znake vremena.

Kroz istoriju su Srbi bili poštovani kao ratnički i tvrd narod. Nije bilo lako ratovati protiv Srba i bili su cenjeni vojnici najamnici. Istorijski zapisi govore o tome, kao i to da su nakon pada Srbije pod Otomansko carstvo Srbi postali značajan izvor turske vojne sile kao janičari. I to je dobro dokumentovano.

Takodje je istoričarima poznato da su u novijoj istoriji Srbi probojem Solunskog fronta zapravo probili trbuh velikog Austrougarskog i Pruskog carstva, koje je već postiglo mirovni sporazum i skoro zaključilo mir sa saveznicima, jer je na zapadnom frontu godinama bila pat pozicija i klanica u rovovima. Delovalo je da niko ne može dobiti rat, pa su zaraćene sile krenule u zaključivanje mira, ali tako nisu mislili Srbi koji su probojem Solunskog fronta krenuli pravo i nezaustavljivo na Beč da izravnaju račune sa austrougarskim okupatorima. Taj proboj Solunskog fronta je preokrenuo tok rata i uništio žuto crnu monarhiju kao i Prusku carevinu. To nam Nemci i Austrijanci nisu nikada zaboravili.

Po drugi put su Srbi preokrenuli tok ratnih dogadjaja kada su odbacili Hitlerov pakt i zaustavili njegove pripreme za osvajanje Rusije, što se smatra ključnim momentom propasti nemačke kampanje na istoku. Taj akte prkosne pobune prema Hitleru nije odigrao nijedan narod nalik Srbima. I tada su Srbi kao duhovni ratnici rekli ne Antihristu. I to veliko NE sili nacističkog satanizma nisu rekli akademski intelektualci i nazovi duhovni vitezovi skrivenih misterija, nego običan narod koji bolje vidi ko je ko i šta je šta.

Treći put su Srbi opet iz inata i prkosa 1999 godine rekli ne najačoj trenutno sili na svetu, Americi. Izgubili su rat ne na terenu nego u pregovorima ali ne i dušu. To nam i dalje pamte Amerikanci, da nas nisu faktički pobedili a ni ponizili, već da su Srbi svojom hrabrošću dali podstrek celom svetu da postoji narod koji se ne boji jačega i ne savija glavu po cenu sopstvenog stradanja. Opet su glavni junaci i duhovni vitezovi bili mali ljudi iz naroda, piloti, borci, dobrovoljci.

No, to sve o čemu pričamo je istorija, prošlost. Sadašnjost deluje tragično. Srbi su dezorjentisani, malodušni, depresivni, gladni, bosi, ispranih mozgova, pohlepni, korumpirani. Nigde se u u Srbij ne vide ti duhovni ratnici a tek se ne vide vitezovi pravoslavlja koji trebaju da spašavaju svet i da se bore protiv Antihrista. Srbi su se ućutali, sagnuli glave, prose milostinju od Evropske unije, uspavali su se, na veru i Boga su potpuno zaboravili. Milija im je kladionica, šoping mol i kafić nego crkva. Zato se zlopatimo, jer kao što kažu svetitelji srpski koji su imali dar prozorljivosti, mnogo smo Boga razgnevili i neće da nas pogleda pa je pustio da nas vragovi čereče.

Ali Bog ipak nije zaboravio Srbe, njegovo nasledje na zemlji. Ponudiće im iskupljenje. Jer Gospod je svakom pravoslavnom narodu dao po neki dar i moć. Rusima je Gospod dao ljudsku i materijalnu silu te direktnu zaštitu Presvete Bogorodice da sve vidljive i nevidljive protivnike pobede, Grcima je dato da talentom i sposobnostima slave Boga kroz liturgije i himne, Rumunima je dao krotkost i trpeljivost, Jermenima je dao mučeništvo, Bugarima izdržljivost, i tako redom, dok je Srbima dao ratničku narav, da se kroz odbranu vere pravoslavne iskupljuju za grehe i nemoral u koji su upali. Srbi su mali narod da bi stvarno pobedili snage Antihrista, to će kao mnogobrojniji uraditi Rusi, ali će duhovni ratnici iz Srbije i Crne Gore u jednom trenutku uraditi ono što je ključno i promeniti tok zacrtane istorije od strane svetskih vladara.

Imaju Srbi ratničke sposobnosti i veštine, neku ludost i hrabrost, ljudski faktor koji plaši neprijatelje, jer rat doživljavaju kao zabavu za razliku od svih ostalih naroda za koje je rat opsesija, strah i apokalipsa ili disciplinovano izvršavanje vojničkih zadataka.

Naime, da su Srbi još za vreme Cara Dušana bili blagočestivi i da sam car Dušan kao glava naroda nije uvredio samu Presvetu Bogorodicu time što je svoju suprugu usled straha od kuge odveo na Svetu Goru, mesto gde nijednoj ženi nije dopušteno da boravi, Srbi bi danas imali imperiju, jer imaju sposobnost da se šire i osvajaju. Ali greh za grehom i blagodat ode, dodje iskušenje i trpljenje, ostade samo mučenički podvig kao iskupljenje.

Srbi kao narod su duhovni ratnici kada vreme rata dodje, oni će tada postati vitezovi pravoslavlja kada stvarno budu suočeni sa tim koje će carstvo izabrati, Nebesko ili zemaljsko. Tek u susretu sa smrću i ratom, Srbi shvataju svoje biće, svoju prošlost, sadašnjost i budućnost. Do tada gmižu po mulju greha, blatu izazova i mamcima iskušenja kojima ih nečastivi zavodi i kvari. Ali kada postane biti ili ne biti, mali čovek postaje veliki vitez pravoslavlja, običan seljak postaje duhovni ratnik i krv heroja i mučenika iskupljuje grehe narodne.

Biblija – Jevandjelje po Mateji, glava 13.

 

I onaj dan izišavši Isus iz kuće seđaše kraj mora.

2 I sabraše se oko Njega ljudi mnogi, tako da mora ući u lađu i sesti; a narod sav stajaše po bregu.

3 I On im kaziva mnogo u pričama govoreći: Gle, iziđe sejač da seje.

4 I kad sejaše, jedna zrna padoše kraj puta, i dođoše ptice i pozobaše ih;

5 A druga padoše na kamenita mesta, gde ne beše mnogo zemlje, i odmah iznikoše; jer ne beše u dubinu zemlje.

6 I kad obasja sunce, povenuše, i budući da nemahu žila, posahnuše.

7 A druga padoše u trnje, i naraste trnje, i podavi ih.

8 A druga padoše na zemlju dobru, i donošahu rod, jedno po sto, a jedno po šezdeset, a jedno po trideset.

9 Ko ima uši da čuje neka čuje.

Admin Dec 16 '17 · Ocena: 5 · Tagovi: srbi, antihrist, duhovni, pravoslavlje, ratnici, vitezovi
Admin

    

HRVATI ŠOKIRANI: Naučno potvrđeno da su Hrvati potomci Srba!

Hrvati su potomci Srba koji su negde tokom desetog veka prešli na područja naseljena manjim slovenskim plemenima, koja su se priklonila toj grupi i tokom desetog veka preuzeli ime Hrvat (latinski Skorbatus), kaže dr Milorad Pavić iz Instituta FA.

Ovo ekskluzivno otkriće nije plod nikakvih trač rubrika ili šaljivih novinara već je rezultat istraživanja uglednog hrvatskog instituta FA iz Zagreba koje je vršeno poslednjih devet godina. Ovaj institut, koji ima više međunarodnih priznanja iz genetičkog istraživanja, objavio je da je na osnovu istraživanja na uzorku od 7320 ispitanika hrvatskih državljana dobijena najveća genetska podudarnost hromozoma Y i haplotipa sa slovenskim haplotipom srpskog naroda iz desetog veka.

Prema nekim novijim istraživanjima, u vreme pre velikih seoba naroda (pre pada zapadnog Rimskog carstva), dva plemena iranskog porekla pošla su u veliku avanturu.

Srbi i Hrvati su nekada bili plemena iranskog porekla, iz predela severno od Crnog Mora i Kavkaza. Prvobitni Srbi i Hrvati su bili samo deo nacije koja je kroz istoriju bila najpoznatija pod imenom Skiti. Prema hronoloskom redosledu, prvo su bili poznati kao Kimeri (Simerijanci), Skiti, Sarmati, Alani, a danas su jedini direktni potomci ovih drevnih ratnika kavkaski narod Oseti.

U daljim razmatranjima sa hrvatskog instituta FA kaže se da je Haplotip Eu7, odnosno takozvani hrvatski haplotip, moguće povezati jedino s haplotipom Eu13, koji je takozvani starosrpski haplotip, a povezan je sa Srbima do 10 veka. To bi otprilike značilo, kaže se dalje u zaključcima Instituta, da su sve dosadašnje pretpostavke o poreklu Hrvata bile potpuno pogrešne i da Hrvati nisu uspevali da vide ono što je očigledno”.

Hrvati su potomci Srba koji su negde tokom desetog veka prešli na područja naseljena manjim slovenskim plemenima, koja su se priklonila toj grupi i tokom desetog veka preuzeli ime Hrvat (latinski Skorbatus), kaže dr Milorad Pavić iz Instituta FA.

Takođe se naglašava kako ovakvo otkriće dosad nije bilo moguće jer su se uzimali uzorci hromozoma Y od Srba koji danas žive u Srbiji pa su zato dosadašnja istraživanja davala drugačije rezultate. Naime, prema Hrvatima, današnji stanovnici Srbije najveću gensku povezanost i gotovo identičan broj hromozoma Y i podudarnost haplotipa imaju sa Turcima, a to se uglavnom objašnjava time da su Turci tokom pet vekova kolonizacije, posebno nakon pogibije velikog broja Srba na Kosovu, mešali svoje gene sa domaćim stanovništvom.

Razlike između gena “originalnih” Srba i današnjih jednake su kao i između Rumuna i Francuza, iako oba naroda pripadaju romanskoj grupi, objašnjavaju u Institutu i naglašavaju kako je hrvatski gen zapravo više povezan sa genom srpskih predaka nego genetska struktura današnjih Srba.

Iz Instituta su takođe poručili kako su poslednja dva meseca razmišljali hoće li objaviti ove rezultate jer time dovode u pitanje celu hrvatsko-srpsku istoriju i odnose dva naroda.

Brojne društvene mreže i portali širom Hrvatske već su očekivano prepuni negativnih komentara javnosti koja nikako ne može da podnese činjenicu da potiču od “mrskih im Srba” i da je to sada i naučno potvrđeno.

Nemamo mi nikakve veze sa Srbima, niti su nam imena naroda zajednička. Hrvati se tako zovu što su kroz istoriju bili herojski narod i hrvali se sa protivnicima dok su Srbi bili prljavi i vašljivi pa se stalno češali i vikali “svrbi, svrbi” te im otud ostao naziv Srbi, jedan je od zluradih komentara jednog od Fejsbuk posetilaca u Hrvatskoj kome očigledno istorija baš i nije jača strana.

Admin Dec 12 '17 · Tagovi: srbi, hrvati
oglas
Google ovo
`